Jesteś na stronie: Wystawa I
Główna treść strony

Stodoła z Karczmiska

Wraz z budynkiem inwentarskim i spichlerzem tworzyła zagrodę leśną w leśnictwie w Karczmisku. Jest jedną z siedmiu stodół znajdujących się na terenie Podlaskiego Muzeum Kultury Ludowej. Tym, co wyróżnia ją spośród innych jest nietypowe rozmieszczenie wrót – nie tylko w ścianie frontowej, ale również w węższych ścianach szczytowych. W sąsiekach stodoły przechowywano siano, zboże i słomę, a część środkową wykorzystywano do pracy.

Obecnie w budynku można oglądać wystawę prezentującą narzędzia związane z uprawą, przechowywaniem i obróbką zbóż w dawnym gospodarstwie wiejskim na Podlasiu.

1
Żarna, pocz. XX w.
Żarna, pocz. XX w.
Żarna, pocz. XX w.
Nr inw. BMW/E/4716 (Miękisze). Żarna złożone z dwóch kamieni umieszczonych w wydrążonym kadłubie. Służyły do przemiału zboża na mąkę. Według niektórych źródeł wprawiona osoba mogła przy ich pomocy uzyskać kilogram mąki przez 20 minut. Stosując bardziej archaiczną technikę rozcierania zboża w kamiennej niecce, na ten sam efekt musiałaby pracować godzinę.
2
Stępa ze stęporem, pocz. XX w.
Stępa ze stęporem, pocz. XX w.
Stępa ze stęporem, pocz. XX w.
Nr inw. BMW/E/3297(Kowale). Stępa ze stęporem - narzędzie do wyrobu kasz, głównie kaszy jaglanej oraz pęczaku. Stępa miała kształt niezgrabnego, wydrążonego wewnątrz kielicha, do którego wsypywano ziarno. Obijało się je stęporem, czyli walcowatym kawałkiem drewna z zaokrąglonymi końcami oraz uchwytem w postaci przewężenia.

Wystawa I

Film "W niegdysiejszym gospodarstwie"

Ciekawostki

Na Podlasiu do I wojny światowej orkę wykonywano sochą dwupolicową ciągniętą przez parę wołów lub krów zaprzężonych w jarzmo.

Sochę zastąpiły pługi, początkowo drewniane ze stalowym lemieszem i odkładnicą, następnie w całości stalowe, wyrabiane w wiejskich kuźniach.

Na Podlasiu jeszcze do II wojny światowej zboże żęto sierpami, potem, do lat 60-tych XX w. koszono kosami.

W latach 50-tych XX wieku na Podlasiu zdarzało się jeszcze widzieć gospodarza w polu z sierpem lub kosą.

Sierpami żęły zboże kobiety. Po wprowadzeniu kos kosiarzami byli mężczyźni, natomiast kobiety  odbierały skoszony pokos i wiązały go w snopki.

Zboże po wysuszeniu zwożono wozami drabiniastymi do stodoły, gdzie młócono je przy pomocy cepów.

Nauczyciel

Materiały edykacyjne
Pobierz (PDF)
Dofinansowane ze środków Narodowego Centrum Kultury w ramach programu