ATLAS ZABYTKÓW SKANSENU – REMIZA. Remizy, czyli budynki służące do magazynowania sprzętu gaśniczego zaczęto budować w połowie XIX wieku. To właśnie wtedy na terenach podzielonej zaborami Polski powstawały pierwsze regularne jednostki straży pożarnej, którym trzeba było zapewnić lokum do przechowywania sprzętu. Największy rozwój budownictwa tych obiektów przypada na dwudziestolecie międzywojenne i właśnie wtedy powstała remiza z Rudki, która sześć dekad po wybudowaniu została przeniesiona do skansenu.

Niespełna dwa wieki temu remizy zaczęły wzbogacać krajobraz małych miast i wsi. Stawały się, obok kościołów czy szkół, budynkami rozpoznawalnymi i ważnymi dla mieszkańców. Sytuowano je zwykle w centrum miejscowości, blisko rynku.
Najwięcej tego typu budynków powstało dwudziestoleciu międzywojennym. Wówczas, po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, podporządkowano wszystkie działające na jej terenie jednostki straży pożarnej jednemu kierownictwu, ujednolicono umundurowanie, podjęto działania na rzecz zapewnienia strażakom odpowiedniego sprzętu i bazy lokalowej.
Budynki strażnic pożarniczych budowano z różnych materiałów. Różniły się od siebie także formą i gabarytami. W miastach były to często okazałe murowane budowle, z więcej niż jedną kondygnacją i wieżą obserwacyjną. Na wsi powstawały znacznie skromniejsze obiekty drewniane. Trudno się temu dziwić, gdyż nierzadko pieniądze na budowę strażnicy pochodziły z ofiar mieszkańców, którzy też, w formie czynu społecznego, sami budowali remizę. Tak właśnie było z remizą z Rudki. Zaangażowanym w budowę mieszkańcom pomógł finansowo ostatni właściciel okolicznych dóbr i wybudowanego przez rodzinę Ossolińskich pałacu, hrabia Franciszek Potocki. Podarował grunt, kupił drewno.
Od samego początku, podobnie jak inne tego typu obiekty, remiza służyła nie tylko strażakom. Pełniła też funkcję domu ludowego. Organizowano tam zabawy i spotkania towarzyskie, a zachowana we wnętrzu scena przypomina, że budynek był także siedzibą teatru.
Remiza z Rudki to jedyny taki obiekt na terenie Podlaskiego Muzeum Kultury Ludowej. Zbudowany w 1925 roku, jest posadowiony na murowanym fundamencie z kamieni. Ma ściany o konstrukcji wieńcowej i sumikowo-łątkowej, połączone w narożach zamkiem płetwowym na jaskółczy ogon. Dwuspadowy dach, tak jak po wybudowaniu, jest pokryty eternitem. Dawniej przy dwuskrzydłowych drzwiach (jednych z dwojga) wisiał dzwon, którego dźwięk wzywał strażaków do gaszenia ognia.