Na pierwszym planie żółte i fioletowe kwiaty. Za nimi brązowy budynek kryty strzechą z niebiesko-białymi okiennicami.PODRÓŻE NA TRUDNE CZASY – DĄBROWA-MOCZYDŁY Nic nie wskazuje na to, by w najbliższym czasie możliwe było zwiedzanie muzeów, ale dzięki naszej stronie internetowej można podróżować w wyobraźni śladami zabytków, które przyjechały do skansenu z różnych miejscowości. Pokazujemy najciekawsze obiekty, lokalizując na mapie regionu miejsca, z których pochodzą. Tym razem ruszamy do Dąbrowy-Moczydeł.

 

Wieś jest położona w gminie Szepietowo, w powiecie wysokomazowieckim. Kiedyś była częścią okolicy szlacheckiej, czyli miejscowości składającej się z kilku pomniejszych osad o wspólnej nazwie głównej – Dąbrowa. Na początku XIX wieku było tych osad czternaście, przy czym Dąbrowa-Moczydły, licząca dwadzieścia cztery domy i stu czterdziestu dziewięciu mieszkańców, należała do największych. Większa o ponad dwudziestu mieszkańców była Dąbrowa-Łazy a także Dąbrowa-Zgniła, w której, w ponad trzydziestu domach, mieszkało stu pięćdziesięciu przedstawicieli tak zwianej szlachty zaściankowej.
Przez dwieście lat liczba mieszkańców Dąbowy-Moczydeł  właściwie się nie zmieniła. Dziewięć lat temu, kiedy przeprowadzono ostatni Narodowy Spis Ludności i Mieszkań, żyło tam sto pięćdziesiąt osób, co ciekawe – tyle samo kobiet i mężczyzn.
Chałupa z Dąbrowy-Moczydeł w Podlaskim Muzeum Kultury Ludowej jest jednym z najbardziej malowniczych zabytków na terenie całego skansenu. Zawdzięcza to nie tylko błękitnym okiennicom, ale też wyjątkowemu bogactwu zdobniczych detali architektonicznych. Wybudowana w okresie międzywojennym, ma ganek zdobiony ażurowo wyciętymi detalami o motywach geometryczno-roślinnych. Ozdobne są też naroża budynku i wiatrownice.
Dach posadowionej na planie prostokąta chałupy jest dwuspadowy, kryty strzechą. Wewnątrz – po prawej stronie – przestronna kuchnia, a w niej piec wykorzystywany czasem do pokazów, między innymi wypieku podpłomyków czy opłatków wigilijnych. To i pozostałe pomieszczenia zajmuje wystawa stała „Dziecięce troski i beztroski. Dziecko w społeczności wiejskiej Podlasia XIX/XX w.” Pokazuje, jak wyglądało dawniej życie najmłodszych mieszkańców wsi, od chwili narodzin, po lata nauki w szkole. Są tam przedmioty niezbędne w okresie niemowlęcym, takie jak kołyski, wózki czy chodziki. Nieco starszym dzieciom trudno wyobrazić sobie życie bez zabawek. Wśród zgromadzonych na wystawie eksponatów mamy ich sporą różnorodność, od lalek uszytych z kawałka tkaniny, po przedmioty wykonane z drewna, wyposażone w prosty mechanizm umożliwiający poruszanie. Są też dziecięce ubrania i czarno-białe fotografie wiejskich dzieci sprzed kilkudziesięciu lat. Dzięki nim łatwiej wyobrazić sobie, jak wyglądało życie codzienne na przykład w Dąbrowie-Moczydłach, w pierwszej połowie XX wieku.