RODZINNA NIEDZIELA W SKANSENIE

01 lipca 2012 w godz. 12.00 – 16.00

     W pierwszy dzień lipca w Białostockim Muzeum Wsi chętni wzięli udział w kolejnym spotkaniu z cyklu Rodzinna Niedziela w Skansenie. Tym razem spotkanie poświęcone bylo technice graficznej zwanej drzeworytem. Warsztaty poprowadził Hubert Czochański.

W godzinach 12.00 – 14.00 każdy uczestnik mógł wykonać własną odbitkę z deski drzeworytniczej, używając do tego prasy drukarskiej i farb. Tradycyjnie, po godzinie 14.00, odbyło się wspólne ognisko.

Umiejętność wycinania rysunku na desce i przenoszenia go na inny materiał posiadali już w VI-VII wieku Chińczycy. Z tego okresu pochodzą też drzeworyty koptyjskie, których używano w Egipcie jako stempli do druku tkanin. Najstarszy datowany drzeworyt europejski, przedstawiający św. Krzysztofa, pochodzi z 1423 r. Odnaleziono go w klasztorze w Buxheim w Austrii.

Drzeworyty pierwotne, tzn. sprzed XV w., odznaczają się rysunkiem linearnym i nie uwzględniają modelowania kreskowego, charakterystycznego już dla drzeworytu szesnastowiecznego. Charakter deski drzeworytu linearnego przypomina ołowianą konstrukcję witraża. Prawdziwą rewolucją w historii drzeworytniczej techniki graficznej był wynalazek angielskiego rysownika Tomasza Bewicka, tzw. drzeworyt sztorcowy. W 1798r. zastosował on po raz pierwszy deskę ciętą w poprzek pnia. Dzięki różnemu kierunkowi słoja można było we wszystkich kierunkach wycinać nawet najdelikatniejsze kreski, uzyskując przy tym szeroką gamę odcieni. XIX wiek to okres rozwoju drzeworytu tonowego, faksymilowego i fotoksylograficznego.

W Polsce począwszy od XVIII w. bujnie rozwijało się drzeworytnictwo ludowe. Autorami drzeworytu ludowego byli często ludzie prości, a sztuka tworzenia drzeworytu wraz z jej wszystkimi tajemnicami przechodziła przeważnie z ojca na syna. Rysunek drzeworytu ludowego skonstruowany jest z linii konturowej, wzbogaconej równoległymi kreskami.